الفيض الكاشاني

205

راه روشن ترجمه كتاب المحجه البيضاء فى تهذيب الاحياء ( فارسى )

شهوت مؤمن است و معده كنايه از اشتهاى غذاست ، زيرا اشتها پذيراى غذاست و آن را در معده انباشته مىكند و مقصود زيادى تعداد معدهء منافق بر مؤمن نيست . از رسول خدا ( ص ) روايت شده است : « همواره در بهشت را بكوبيد تا گشوده شود ، عرض شد : چگونه در بهشت را همواره بكوبيم ؟ فرمود : با گرسنگى و تشنگى » . « 17 » روايت شده : « همانا ابو جحيفه در مجلس پيامبر خدا ( ص ) هرگز سير نشد و بسا كه بر اثر حضرت به او فرمود : كمتر آروغ بزن زيرا گرسنه‌ترين مردم در روز قيامت آنهايند كه در دنيا سيرتر بوده‌اند » . « 18 » عايشه مىگفت : همانا رسول خدا ( ص ) هرگز سير نشد و بسا كه بر اثر ترحّم بر او مىگريستم كه او را گرسنه مىديدم و شكمش را دست مىكشيدم و مىگفتم : جانم به فدايت چه مىشد كه اگر در دنيا به اندازهء قوت خود و آن اندازه كه مانع گرسنگىات شود استفاده مىكردى ، پس مىفرمود : « اى عايشه برادرانم از پيامبران اولوالعزم بر حالتى سخت‌تر از حال من صبر كردند و به همان حال در گذشتند و به پروردگارشان ملحق شدند . پس خداوند جايشان را خوب قرار داد و ثواب بسيار به آنها داد از اين رو شرم دارم زندگى مرفّه داشته باشم و بر اثر آن فردا ( ى قيامت ) پايين‌تر از آنها باشم . پس اگر چند روزى ( به همين زندگى ) صبر كنم در نزد من محبوبتر از آن است كه فردا بهره‌ام در آخرت كم شود و هيچ چيز در نظرم محبوبتر از ملحق شدن به برادران و دوستانم نيست . » عايشه گفت : به خدا پس از اين سخن به يك هفته نرسيد كه خداى متعال روح او را گرفت . « 19 » از انس روايت شده گفت : فاطمه ( ع ) پارهء نانى خدمت پيامبر خدا ( ص )

--> ( 17 ) عراقى گويد : براى اين حديث مأخذى نيافتم . ( 18 ) اين حديث را طبرانى در الاوسط و الكبير به سندهايى روايت كرده است به مجمع الزوايد ، ج 5 ، ص 31 رجوع كنيد . ( 19 ) حديث را ابو موسى مدينى متوفاى 581 در كتاب استحلاء الموت روايت كرده است .